کانال ترجمان علوم انسانی را مدتی قبل دوستی معرفی کرد. نگاهی کردم و خوشم آمد و تصمیم گرفتم بخوانمش. اما حقیقت این است که در وانفسای دنیای تلگرامیام، من هیچوقت موفق به مطالعه نشدهام. همیشه تلگرام برایم دو کارکرد داشته است؛ یکی روابط شخصی و دیگری مسائل کاری. هرچند تصمیم اول با خودم بود که نگذارم فضا

هربار با پدرم بیرون میرفتم و میخواست برای خودش روزنامه بخرد، یک کتاب قصه هم برای من میخرید. برای همین است که هنوز از دکههای روزنامهفروشی، بوی خاطره میشنوم... از بین آنهمه کتاب قصه که غالبشان ترجمهشده بودند، بابابرفی برای من از همه عزیزتر بود و هست. در بین کتابهایی که بیشترشان قصههای شاه و

غزلداستانهای سال بد را بهخاطر نامش خریدم؛ در نمایشگاه کتاب، نشر روزبهان را که دیدیم و انبوه کتابهای نادر ابراهیمی را، با رفیق دویدیم سمتش و تندتند کتابهای نادر را بدون اینکه بدانیم چیست دقیقاً و ممکن است دوستش داشته باشیم یا نه، فقط چون قلم نادر ابراهیمی بود، برداشتیم و بیشتر بن تازهدانشجویی